TOYOTA
W SPORCIE

Sportowe sukcesy Toyoty na świecie

Toyota to nie tylko innowacje i słynna już jakość. To także marka o duchu sportowym. Debiut rajdowy koncernu Toyota nastąpił 19 sierpnia 1957 r. podczas Mobilgas Rally dookoła Australii. Załoga samochodu Toyopet Crown De Luxe (1.5 l/48 KM), Japończycy Kunio Kaminomura, Kojiro Kondo i australijski pilot Lindsay Hedley ukończyła rajd na 47 miejscu, zajmując trzecie miejsce wśród zagranicznych załóg. Morderczy, 19-dniowy rajd na dystansie 17 tys. kilometrów był ekstremalnym testem dla samochodu. Oczywiście testem, który marka zdała.

Sportowy debiut: Toyopet Crown na mecie australijskiego Mobilgas Rally (1957)

W 1958 roku załoga Crowna zwyciężyła rajd Yomiuri dookoła Japonii. W kolejnej dekadzie zespół Toyota z powodzeniem startował w wyścigach. W 1966 r. sukcesy w mistrzostwach Japonii odniosła Toyota Sports 800, zwyciężając grupę GT-1. Rok później na torze Suzuka wspaniałe zwycięstwo w wyścigu odniosła legendarna Toyota 2000GT.

Toyota 2000 GT (1967)

Gdy 1 grudnia 1970 r. w Tokio zaprezentowano model Celica (TA22/ TA-MQ), zdecydowano, że będzie on bronią koncernu Toyota w walce na rajdowych trasach Europy i na innych kontynentach.

Celica 1600 LT była bazą do rajdowych modyfikacji przez Toyota Team Europe

Z kolei w 1972 r. w Londynie powstał Toyota Team Europe – oficjalny dział sportowy Toyoty. Początki były skromne, jednak udało się nawiązać współpracę ze szwedzkim kierowcą Ove Andessonem, zwycięzcą rajdu Monte Carlo w 1971 r. Pierwsza rajdowa Celica 1600GT była przygotowana w Japonii. Kolejne auta montowała specjalistyczna firma Andersson Motorsport w Uppsali, przeniesiona później do Brukseli. 5 grudnia 1972 r. załoga Ove Andersson i Geraint Philips zajęła dziewiąte miejsce w rajdzie Dailly Mirror RAC (od 2011 Wales Rally). Sukcesy sportowe przełożyły się na zainteresowanie europejskich klientów „cywilną” Celicą. Sprzedaż rosła, dealerzy zamawiali dodatkowe egzemplarze aut. Promocja modelu Celica przez sport okazała się skuteczna także w Stanach Zjednoczonych. Choć USA kojarzy się bardziej z wyścigami NASCAR, rozgrywany w latach 70. rajd Press-on-Regardless miał za Atlantykiem szczególne znaczenie. Organizowano go w okolicy Detroit, kolebki amerykańskiej motoryzacji.

To właśnie tam 4 listopada 1973 r. kanadyjska załoga Boyce/Wood stanęła na najwyższym podium. Do sukcesu dowiozła ich Corolla (TE20). Był to pierwszy sukces Toyoty w rajdowych mistrzostwach świata WRC. W lutym 1975 r. kierowany przez Anderssona „sztab” TTE przeniósł się do Brukseli. Pół roku później, załoga Corolli Coupé, Hannu Mikkola i Atso Aho zwyciężyła Rajd 1000 Jezior w Finlandii. Dzięki 180-konnemu, 16-zaworowemu silnikowi 1.6 l. pokonali rywali jadących autami 2.0 l. Było to pierwsze, przełomowe zwycięstwo Toyoty w Europie.

Pierwszy sukces w Europie: W sierpniu 1975 r. Mikkola i Aho zwyciężyli Rajd 1000 Jezior

14 marca 1976 r. Andersson i Hertz (Celica 2000GT) zajęli drugie miejsce w Rallye de Portugal Vinho do Porto.

W 1979 r. siedzibę 20-osobowego zespołu Toyota Team Europe przeniesiono z Brukseli do Kolonii. Lata 80. to epoka dominacji modelu Celica Twin-Cam Turbo zwanego „King of Africa”.

Załogi TTE cztery razy stanęły na najwyższym podium Rajdu Safari, uznawanego za jeden z najtrudniejszych rajdów świata.

Zwycięska załoga Waldegård/Thorszelius (Celica Twin-Cam Turbo TA64) na mecie 32 . Rajdu Safari w Nairobi (1984)

W 1986 r. Toyota odniosła trzeci z rzędu triumf w Rajdzie Safari (Waldegård/Gallagher)

Lata 90. to dekada Carlosa Sainza, który dla Toyoty dwukrotnie zdobył tytuł Rajdowego Mistrza Świata WRC.

Carlos Sainz i Luis Moya (Celica GT-Four ST165) po zwycięstwie w RAC Rally (1990)

Sainz w drodze na najwyższe podium w Rajdzie 1000 Jezior, sierpień 1990

Celica GT-Four (ST185), Celica GT-Four (ST205) i Corolla WRC stały się ikonami rajdów WRC końca ubiegłego stulecia.

Celica GT-Four ST205 podczas Goodwood Festival of Speed 2013

Corolla WRC (Sainz/Moya) w 18. Rajdzie Argentyny (1998)

W 1999 r. Toyota zdobyła trzeci tytuł Rajdowego Mistrza Świata Producentów, po czym wycofała się z udziału w eliminacjach WRC. W latach 1972-1999 team Toyoty zwyciężył w 43 rajdach. Sukcesy osiągnięto zarówno dzięki nieprzeciętnemu talentowi Anderssona, Sainza, Kankkunena i Auriola, jak i kunsztowi inżynierów i techników Toyoty.

Toyota Team Europe przekształciła się w spółkę Toyota Motorsport Germany (TMG) GmbH ze 100 % kapitałem koncernu Toyota Motor Corporation. Ekipa firmy liczyła wówczas 300 osób - inżynierów, projektantów i mechaników z 17 krajów świata.

Siedziba Toyota Motorsport GmbH w Kolonii

Firma zajmowała się przygotowaniami zarówno wyścigowych aut, takich jak słynna GT-One (TS020), a także limitowanych serii „cywilnych” modeli jak MR2 W3 (2003).

Wyścigowa Toyota GT One (1998-99)

W 2002 r. Toyota Prius, jako pierwszy na świecie samochód z napędem hybrydowym, zdobyła homologację federacji FIA. Nik Berg i Tim Bampton ukończyli rajd z północnej Szwecji do wybrzeża Morza Czerwonego w Jordanii, pokonując dystans 8 tys. km Priusem. Napęd hybrydowy coraz częściej pojawiał się również w wyścigach. Toyota TS030 Hybrid i TS040 Hybrid z powodzeniem uczestniczyły w 24-godzinnym wyścigu w Le Mans (F), zdobywając punkty w klasie LMP-1.

Prototyp Toyoty TS040 Hybrid teamu GAZOO Racing (2015)

Toyota brała także udział w imprezach sportowych poza Europą. W sezonie 2011 Toyota Camry zwyciężyła w rozgrywkach Nationwide Series i Sprint Cup formuły NASCAR.

Zwycięstwa Toyoty w rajdach WRC:

W styczniu 2015 r. podczas konferencji prasowej w Tokio Akio Toyoda, prezydent Toyota Motor Corporation ogłosił, że Toyota Motorsport GmbH (TMG) wróci w 2017 roku do serii FIA World Rally Championship (WRC). Zespół wystartuje Yarisem WRC, zaprojektowanym i zbudowanym od podstaw w centrum technicznym TMG w Kolonii.

Sportowe sukcesy Toyoty w Polsce

Polscy kierowcy rajdowi także docenili Toyotę, wygrywając za jej kierownicą niejeden rajd. Na polskich trasach Toyota debiutowała niemal dwa lata po udanym stracie Anderssona w RAC Rally. Początkowo w imprezach Rajdowych Samochodowych Mistrzostw Polski startowały wyłącznie prywatne załogi samochodów tej marki. Rajdowy debiut Toyoty w Polsce nastąpił 9 listopada 1973 r. podczas 11. Międzynarodowego Rajdu Warszawskiego Polskiego Fiata. Jednym z 65 aut zgłoszonych do rajdu była Toyota Celica 1600 GT szwedzkiej załogi Bengt Lundström i Fergus Sager. W kolejnej edycji tej imprezy, jesienią 1974 roku startowali też Evert Wesström i Berndt Magnusson (Celica LT).

15 listopada 1974 r, Evert Wesström i Berndt Magnusson oraz ich Toyota Celica LT w parku zamkniętym przed 12. Rajdem Warszawskim

Zainteresowanie szwedzkich rajdowców Toyotą wynikało z dużej aktywności Ove Anderssona, długoletniego szefa działu sportu Toyoty. Był on niekwestionowanym autorytetem dla skandynawskich kierowców. Lundström i Sager z prywatnego zespołu Skkillingaryds Motorklubb startowali także w 13. Rajdzie Warszawskim (1975).

Lundström i Sager na trasie 13 Rajdu Warszawskiego (1975)

W listopadzie 1976 r. w tej samej imprezie uczestniczyła duńska załoga Leif Anderson i Hennig Hemansen. Ich Celica 1600 GT pochodziła z istniejącego do dziś salonu Toyota Lihn & Boi A/S w Skals. W lipcu 1977 roku w Rajdzie Polski wystartowało kilka niemieckich załóg Toyoty. Celica Hansi Scherra i Toni Mittermalera była przygotowana przez firmę Tuning Lipp z Rosenheim. Samochodami tej samej marki jechał późniejszy rajdowy mistrz RFN Harald Demuth i Johann Steil, a także załoga Reimann i Heining z Berlina Zachodniego. Poza Niemcami w Rajdzie Polski 77 startowała także szwedzka załoga Wesström/Heden (Celica 1600 GT).

Debiut polskich załóg jadących Toyotą nastąpił w maju 1986 roku, podczas 11. Rajdu Krakowskiego. W barwach Automobilkubu Krakowskiego startowała wówczas, mieszkająca w Szwecji załoga Jerzy Pajdak i Wojciech Bernecki. Ich niebieską Corollę 1600 Liftback zarejestrowano 25 maja 1982 r. Auto o numerze rejestracyjnym KZM 999 poruszało się po drogach Szwecji z adnotacją „samochód rajdowy” w dokumentach aż do 23 lutego 2005 r., gdy dokonano kasacji i pojazd wyrejestrowano. Pajdak i Bernecki zajęli czwarte miejsce w Klasie A-13 i startowali w szeregu imprez m.in. w Rajdze Polski 86.

Załoga Pajdak/ Bernecki (Celica 1600 GT) na „oesie” 11. Rajdu Krakowskiego (1986)

Wiele osób kojarzy kultowy model Corolla GT, słynną Hachi-Roku wyłącznie z driftem. W 80. latach auto można było spotkać na rajdowych „oesach”. Pierwsze sukcesy Toyoty w polskich rajdach są związane właśnie z ostatnią tylnonapędową Corollą GT. W Rajdzie Polski 1986 z numerem startowym 15 jechała załoga Andrzej Lubiak/Andrzej Chitryniewicz-Kaffka (Toyota Corolla GT AE86).

W rajdach RSMP w sezonie 86 startowali Mariusz Kostrzak i Marcin Augustyn (Corolla GT AE86). Uczestniczyli m.in. w 43. Rajdzie Polski.

43. Rajd Polski, Kostrzak i Augustyn oraz Corolla GT w akcji, lipiec 1986

Rajd Kormoran ukończyli na trzecim miejscu w klasie A-13 i zwyciężyli Rajd Warszawski.

Pierwsze zwycięstwo Toyoty w polskim rajdzie miało miejsce 26 października 1986 r. gdy Kostrzak i Augustyn stanęli na najwyższym podium 20. Rajdu Warszawskiego.

Reprezentujący AK Śląski Kostrzak (213 punktów) zdobył pierwsze miejsce w klasyfikacji generalnej kierowców RSMP 1986. Po przerwie w latach 1987-89 nastąpił drugi atak Toyoty na szlakach polskich rajdów.

Załoga Corolli GT, Gieruszczak/Maciejewski podczas 47. Rajdu Polski (1990)

W rozgrywanym w dniach 21-23 września 1990 roku Rajdzie Wisły Marek Gieruszczak i Maciej Maciejewski (Corolla AE86) zwyciężyli klasę A-12 i zajęli piąte miejsce w „generalce”. 21 października 1990 roku załoga ta zajęła trzecie miejsce w klasie w Rajdzie Karkonoskim. Dla załogi Dariusz Poletyło i Tomasz Szostak (Corolla GT) z Automobiklubu Rzemieślnik ten sam rajd zakończył się zdobyciem drugiego miejsca w klasie A-12. Wcześniej załoga uplasowała się na czwartym miejscu w klasyfikacji generalnej rajdu Elmot, zwyciężając w klasie. Start Poletyły i Szostaka w Rajdzie Krakowskim także zaowocował zwycięstwem w klasie A-12.

Tuż przed rozpoczęciem sezonu 91 Gieruszczak i Maciejewski (Automobilklub Karkonoski) przesiedli się chwilowo do wnętrza Corolli GT-i 16V (AE92). 23 lutego 1991 zajęli drugie miejsce w Dolnośląskim Rajdzie Zimowym. Także drugie miejsce w klasie i 7. w „generalce” zajęła załoga innej Corolli GTi - Piotr Kufrej i Malina Wiechowska. Wczesną wiosną 1991 r. Marek Gieruszczak „przezbroił się” na samochód, który dowiózł go do tytułu Rajdowego Samochodowego Wicemistrza Polski 91. We właściwych rękach, wyposażona w napęd obu osi Toyota Celica GT- Four (ST 185) była prawdziwym „narzędziem do wygrywania”.

Gieruszczak i Celica GT-Four, 16. Rajd Krakowski, kwiecień 1991

Sukcesem w postaci drugiego miejsca w klasyfikacji generalnej zakończył się start Gieruszczaka w Rajdzie Festiwalowym w lipcu 1991 r. Imprezę rozgrywano w okolicach Opola. Dobry wynik (trzecie miejsce) osiągnął także w Rajdzie Elmot. Pod koniec sezonu jego pilotem został Marek Skrobot. Wiosną 1992 r. Gieruszczak i Skrobot otrzymali wsparcie Toyota Motor Poland, tworząc zalążek mistrzowskiego teamu Toyoty w Polsce. W tym samym sezonie do zespołu Toyoty dołączył dobrze zapowiadający się Krzysztof Hołowczyc.

Krzysztof Hołowczyc i Robert Burchardt (Celica GT-Four), 31. Rajd Barbórka, grudzień 1993

Tak powstał nowy, profesjonalny zespół załóg rajdowych i mechaników. TMP zapewniła wsparcie finansowe i logistyczne. 17 maja 1992 roku Gieruszczak i Skrobot zdobyli drugie miejsce w Rajdzie Elmot. W kilka miesięcy team Toyota Motor Poland powtórzył ten wynik w 12. Rajdzie Karkonoskim. Szybsza była jedynie załoga Bublewicz/Żyszkowski. Trzecia pozycja przypadła załodze Paweł Przybylski/Krzysztof Gęborys (Celica GT- Four). Gieruszczakowi udało się zdobyć profesjonalny samochód Grupy A, Celicę GT-Four. Wcześniej takim samochodem startował i zwyciężał sam Carlos Sainz. Do zespołu wspieranego przez Toyota Motor Poland dołączył Paweł Przybylski. Także i jego profesjonalnie przygotowana, A-grupowa GT-Four miała za sobą chlubną przeszłość w rajdach WRC. W sezonach 1991-92 Corollą GT z powodzeniem startowali Piotr Kufrej i Jarosław Baran z Automobilklubu Krakowskiego.

Dla teamu Toyota Motor Poland przełomem był rok 1993.

Rajdowymi Mistrzami Polski zostali: Paweł Przybylski/Krzysztof Gęborys (Celica GT4). Tytuł wicemistrzów zdobyła załoga Marek Gieruszczak i Marek Skrobot. Pierwsza z załóg nie dała szans konkurentom podczas rajdów Dolnośląskiego, Krakowskiego i Elmotu. Z kolei Gieruszczak i Skrobot stanęli na szczycie podium 24. Rajdu Festiwalu Polskiej Piosenki i Rajdu Karkonoskiego. Wspierany przez Toyota Motor Poland zespół odniósł pierwszy poważny sukces w naszej części Europy. Kiedy w Hiszpanii świętowano triumfy Carlosa Sainza dla tysięcy polskich kibiców rajdowych zwycięstwa Toyoty miały podobny wymiar. W RSMP 93 trzeci z kierowców teamu TMP, Krzysztof Hołowczyc zajął siódme miejsce, lecz wkrótce jego sukcesy całkowicie zmieniły układ sił. Z każdym kolejnym startem „Hołek” uzyskiwał coraz lepsze wyniki.

Warto także wspomnieć, że w sezonie 93 za kierownicą Corolli AE86 zasiadł późniejszy mistrz Polski, Janusz Kulig (1969-2004).

Janusz Kulig i Dariusz Burkat (Corolla GT), 19. Rajd Krakowski, kwiecień 1994

W Rajdzie Polski 93, Dariusz Burkat zajął drugie miejsce w klasie A-8. Podobny wynik załoga osiągnęła w rozgrywanym w kwietniu Rajdzie Krakowskim. W sezonie 93 do rajdowego zespołu Toyota Motor Poland dołączył Krzysztof Hołowczyc. Początkowo startował Toyotą Celicą Turbo Grupy A, później przesiadł się za kierownicę GT-Four. Rok 1993 to początek działalności rajdowego teamu Toyota Motor Poland, choć oficjalny debiut miał miejsce 9 września 1992 r. podczas 40. Rajdu Wisły. Na czele teamu stanął Ryszard Żyszkowski, doświadczony kierowca i pilot rajdowych mistrz Polski, m.in. Mariana Bublewicza (1950-93).

W ekipie technicznej obsługującej team TMPL znaleźli się najbardziej doświadczeni mechanicy rajdowi: Krzysztof Czepan, Sławomir Wąsowski i Jacek Wojteczko. Wcześniej przez kilka sezonów obsługiwali załogę Bublewicz/Żyszkowski. Prócz wymienionej trójki w razie potrzeby polski team Toyoty obsługiwało dwóch dodatkowych mechaników. Do dyspozycji ekipy technicznej był samochód ciężarowy Toyota Dyna oraz dostawcza Toyota HiAce. Zespół rajdowy TMPL był wspierany przez zagranicznych ekspertów, kierowców rajdowych Toyoty, którzy swymi doświadczeniami dzielili się z polskimi kolegami. Był to szwedzki zawodnik Anders Göran Kulläng oraz mistrz Finlandii, Marcus Grönholm.

W sezonie 94 Paweł Przybylski i Krzysztof Gęborys z teamu Toyota Motor Poland zdobyli tytuł rajdowych Mistrzów Polski, kończąc sezon z 92 punktami. Byli najszybszą załogą w rajdach: Kormoran, Krakowskim, Karkonoskim oraz Rajdzie Wisły. Na trzecim miejscu w RSMP 94 uplasowała się załoga Hołowczyc/ Wisławski (Celica GT-Four). 52. Rajd Polski zwyciężyła włoska załoga Enrico Bertone. Z kolei w Massimo Chiapponi, prowadząc Celicę GT-Four, „Hołek” i „Wiślak” zajęli drugie miejsce.

„Hołek” i „Wiślak” oraz ich Celica na trasie 52. Rajdu Polski (1995)

W 1995 roku Hołowczyc i Wisławski przeszli z Toyota Motor Poland do teamu Stomil Olsztyn/Mobil, lecz nadal startowali w Toyocie Celice. Auto dowiozło ich do tytułu rajdowych mistrzów Polski. Odejście Hołowczyca z teamu nie oznaczało końca sukcesów Toyoty na trasach polskich rajdów. Z wielu młodszych zawodników uwagę Ryszarda Żyszkowskiego zwrócił Robert Gryczyński. Latem 1995 roku odbyli rozmowę, po której Toyota udostępniła mu A-Grupową Celicę. W wywiadach Gryczyński tak wspominał debiut w Rajdzie Wisły we wrześniu 1995 r.

Gryczyński i Ryborz w drodze po zwycięstwo w Rajdzie Wisły, wrzesień 1995

„Na tamte czasy sprzęt niesamowity, to było najlepsze auto w kraju”. 23 września 1995 r. Robert Gryczyński i pilot Tomasz Ryborz otwierali zwycięskiego szampana na mecie Rajdu Wisły.

W sezonie 1996 Gryczyński (Celica ST185 Grupy A) został drugim wicemistrzem Polski. Rok 1997 r. okazał się szczęśliwy dla ekipy. Przygotowano nowe auto. Była nim A-grupowa Celica GT-Four ST205 z numerem rejestracyjnym WXG 999K.

Na zaproszenie TMP do Polski przyjechał szwedzki zawodnik i trener Anders Kullang, który przez pięć dni szkolił Gryczyńskiego. Trening obejmował jazdę na różnych nawierzchniach. W Zimowym Rajdzie Dolnośląskim Gryczyński zajął drugie miejsce: tuż za Hołowczycem. We wrześniu 1997 r. Gryczyński zwyciężył 45. Rajd Wisły. Miesiąc później triumfował w Rajdzie Karkonoskim. Bilans sezonu 97 – tytuł wicemistrza Polski był dla Toyoty korzystny, lecz apetyt rósł w miarę jedzenia - zarówno kierowca jak i TMP oczekiwali pełnego sukcesu, zwycięstwa w RSMP.

30 kwietnia 1998 r. Toyota ujawniła nową broń, którą dostarczono wprost z Toyota Team Europe w Kolonii na start 24. Rajdu Kormoran. Trzystukonną Corollę WRC.

Na mazurskich szutrach to auto z napędem na obie osie okazało się bezkonkurencyjne. Gryczyński określił je jako „urządzenie do wygrywania rajdów, nad którym myślało wiele tęgich głów”. Wraz z Corollą do bazy rajdu w Olsztynie przyjechał czterokrotny mistrz Finlandii, Marcus Grönholm, który pomógł załodze zapoznać się z pojazdem. „Okazało się, że jedzie fantastycznie. Ten samochód był ewidentnie najlepszy, najlepiej przystosowany do tych szutrowych warunków” wspominał Gryczyński w jednym z wywiadów. 116 punktów zdobytych w sezonie wystarczyło, by załoga Corolli WRC zdobyła tytuł rajdowego mistrza Polski 98.

Kuzaj i Górski na trasie Rajdu Kormoran, czerwiec 2001

Wiosną 1999 r. Gryczyński i Burkacki dopisali do listy sukcesów teamu TMP zwycięstwo w Rajdzie Warszawskim i w 56. edycji Rajdu Polski. W tym czasie ze współpracy z teamem Toyoty wycofała się firma Castrol. Zespół rozwiązano. W sezonie 2000 tytuł wicemistrzów Polski zdobyła załoga Corolli WRC z teamu Mocne Rally, Leszek Kuzaj i Andrzej Górski. Podobnym samochodem startowali także Tomasz Kuchar i Maciej Szczepanik, zaś Celicą GT-Four jechał Cezary Fuchs z Dialog Rally Team.

Zwycięzcy 14. Zimowego Rajdu Dolnośląskiego Kuzaj/Górski i Corolla WRC (2000)

W sezonach 2001 i 2002 Corollą WRC przygotowaną profesjonalnie w Kolonii, w barwach teamu Mocne Rally startował Leszek Kuzaj, pilotowany przez Erwina Mombaertsa. Polsko-belgijskiej załodze udało się zwyciężyć INA Rally w Chorwacji. 26 maja 2002 r. wygrali 33. Rajd Bułgarii. Ostatnie zwycięstwo Toyoty w RSMP odnieśli bracia Paweł i Tomasz Dytko w 28. Rajdzie Warszawskim w grudniu 2002 r. Na początku nowego stulecia Toyota wycofała się z udziału w rozgrywkach WRC w całej Europie. W latach 1985-2002 kierowcy Toyoty zwyciężyli 34 rajdy, zdobywając siedem tytułów mistrza Polski. Trzy z nich przypadły kierowcom teamu Toyota Motor Poland: dwukrotnie Paweł Przybylski i raz – Robert Gryczyński.

Załogi Toyoty, które zdobyły tytuły rajdowych mistrzów Polski:

  • 1986 Mariusz Kostrzak/Marcin Augustyn Corolla AE86
  • 1993 Paweł Przybylski/Krzysztof Gęborys Celica GT-Four (ST 165)
  • 1994 Paweł Przybylski/Krzysztof Gęborys Celica GT-Four (ST165)
  • 1995 Krzysztof Hołowczyc/Maciej Wisławski Celica Turbo 4WD (ST185)
  • 1996 Krzysztof Hołowczyc/Maciej Wisławski Celica Turbo 4WD (ST185)
  • 1998 Robert Gryczyński/Tadeusz Burkacki Celica GT-Four ST 205/Corolla WRC
  • 2002 Leszek Kuzaj/Erwin Mombaerts (Toyota Corolla WRC) w kilku rajdach sezonu 02’ załoga startowała samochodem Peugeot 206 WRC)

Powyżej, grubszą czcionką, wyróżniono zwycięstwa w RSMP dla rajdowego teamu Toyota Motor Poland.

Zwycięstwa Toyoty w rajdach RSMP: